"Lore" - recenzja

Cate Shortland, autorka dobrze przyjętych filmów „Joy” i „Salto”, nie jest ani pierwszą, ani ostatnią reżyserką podejmującą tematykę wojenną za pośrednictwem medium, jakim jest twarz dziecka. Niewinna buzia łagodzi ostrość opisu. Pewnym novum jest zaś zastosowanie w „Lore” odrębnej strategii narracyjnej. Najczęściej dzieci zanurzone w dramatyczne wydarzenia drugiej wojny światowej należały do rodzin ofiar, tym razem oglądamy dziecięcą odyseję z perspektywy potomstwa nazistów.

Akcja filmu rozgrywa się w przeddzień kapitulacji Niemiec. Tytułowa Lore (dziewiętnastoletnia Saskia Rosendahl) jest najstarszą z rodzeństwa. Ruszając na wieś z rodzicami – ojciec to wysoko postawiony działacz NSDAP, matka jest dumną wielbicielką Hitlera – dzieciaki czują się tak, jakby jechały na wakacje. Nie chodzi jednak o wczasy, tylko ucieczkę przed Amerykanami, ogłaszającymi kapitulację Niemiec. Sytuacja szybko się zagęszcza. Zmysłowo portretowana sielska, niemiecka natura, niczym z romantycznych płócien Caspara Friedricha, zaczyna stanowić coraz większy kontrapunkt wobec stosunku tubylców do przyjezdnych. Już nie szacunek, tylko z coraz większym trudem tuszowana wrogość. Kryjówka staje się pułapką, a wyrok na rodzicach wydaje się przesądzony. Lore, dumna, ale niedojrzała, rozpieszczona i krnąbrna, musi samodzielnie zaopiekować się rodzeństwem: dwójką braciszków bliźniaków, niemowlęciem i młodszą siostrą. Całą grupą ruszają do „bram raju” – w stronę domu babci. Jak łatwo się domyślić, droga do osiągnięcia celu podróży będzie długa, wyboista i zwodnicza. Do grupy wędrowców przyłączy się wkrótce Thomas, chłopiec podający się za Żyda. Lore uczona przez rodziców od dziecka nienawiści do Żydów z wolna traci pewność siebie. Chłopiec zaczyna ją fascynować.