„Dokąd bądź”, jedno z najambitniejszych dotychczasowych przedsięwzięć śląskiego poety, jest próbą autobiografizmu na własnych prawach i według ściśle określonych reguł.
Krzysztof Siwczyk wciąż podąża własną drogą. To wyświechtane określenie nabiera znaczenia, jeżeli zestawimy klasę i erudycyjną głębię jego najnowszego tomu, kilkuczęściowego poematu „Dokąd bądź”, z większością szeroko omawianych w mediach i nagradzanych wydawnictw.
Siwczyk nie musi, a pewnie także nie chce być modny. Idzie własnym szlakiem, być może mniej spektakularnym, dostrzeganym i egocentrycznym, ale w rezultacie dającym większe spełnienie. Pracuje przy tym niesłychanie efektywnie. Bodaj najmłodszy laureat konkursu Bierezina jest dzisiaj autorem już dziesięciu tomów poetyckich oraz dwóch zbiorów esejów. Zapatrzony w literackie konteksty szuka w nich nie tyle punktu odniesienia dla własnej twórczości, ile alternatywnego miejsca dla siebie. Jest przybyszem stamtąd, z (lepszej) przeszłości. Z premedytacją odrzuca dominujący we współczesnej poezji polskiej lingwistyczny dowód rzeczowy, urealnienie poezji poprzez wpisanie jej do orbity języka codzienności. „Dokąd bądź”, jedno z najambitniejszych dotychczasowych przedsięwzięć śląskiego poety, jest próbą autobiografizmu na własnych prawach i według ściśle określonych reguł. Wiwisekcja myśli, ale nie stanów fizjologicznych.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.