Damon Almarn: Robot do pisania piosenek

Byłem zbyt leniwy – odpowiedział Albarn w jednym z wywiadów na pytanie, dlaczego dopiero w wieku 46 lat podjął decyzję o nagraniu solowego albumu. „Leń” to jednak ostatnie słowo, jakie pasowałoby do lidera Blur. Jeszcze w czasach wzmożonej działalności zespołu pod koniec lat 90. wprowadził sumienny system pracy w studiu jak w biurze – od poniedziałku do piątku, od dziewiątej do siedemnastej. Po zawieszeniu działalności zespołu (w latach 2003–2008) nie zwolnił tempa pracy: stworzył multimedialny projekt Gorillaz, powołał do życia supergrupy The Good, The Bad & The Queen oraz Rocket Juice and the Moon, podróżował do Afryki, nagrywał z tamtejszymi artystami, realizował zamówienia na soundtracki i opery. „Dobrze, może nie jestem leniwy” – reflektuje się po chwili. „Po prostu byłem ciągle zawalony robotą i nie myślałem o tym, żeby wydać album pod swoim nazwiskiem”.

Do nagrania „Everyday Robots” zmotywował go Richard Russell, szef wytwórni XL Recordings. Poznali się przy produkcji albumu Bobby’ego Womacka „The Bravest Man in the Universe”, najpierw myśleli o założeniu kolejnej supergrupy, ale doszli do wniosku, że będzie za dużo zachodu. „Richard powiedział, że podobają mu się moje osobiste, melancholijne piosenki i chciałby wyprodukować właśnie taki mój album. Odpowiedziałem: jasne, nie ma problemu” – wspomina Albarn. „Myślałem, że to będzie tylko kolejny projekt. Dopiero po jakimś czasie zadałem sobie pytanie, co to znaczy nagrać solowy album? Czym powinien różnić się od tego, co robiłem dotychczas. Doszedłem do wniosku, że płyta powinna być bardziej o mnie, każde zdanie powinno opisywać prawdziwe wydarzenie z mojego życia. Powiedziałem sobie: Tym razem nie możesz niczego zmyślać, Damon!”