Chandler jest autorką przetłumaczonych na wiele języków popularnych biografii Felliniego, Hitchcocka czy Groucho Marxa oraz wydanych także w Polsce książek o Marlenie Dietrich, Ingrid Bergman i Katherine Hepburn.
Monografka znalazła idealny klucz do sukcesu tego rodzaju wydawnictw. Nie bawi się w filmoznawcze mądrości, nie analizuje tytułów, w których występowali lub tworzyli bohaterowie, skupia się na człowieku, życiu osobistym, pracy zawodowej, prywatnych i profesjonalnych dylematach. A ponieważ z niemal wszystkimi wybitnymi postaciami spędziła wiele godzin, wypowiedzi hollywoodzkich sław mają status lekko podrasowanego w autoryzacji autentyku. Chandler nie jest przy tym plotkarą, liczne anegdoty uzupełniają tylko zawodowy profil artystów. Zarówno pod względem faktografii, jak i dbałości o język książki Charlotte Chandler są sumienne i poza powierzchownością w potraktowaniu zawodowego oblicza bohaterów trudno przyczepić się do któregokolwiek z komponentu prac.
Nie inaczej jest w wypadku tomów poświęconych Joan Crawford i Mae West. Chandler pisze o legendach. Obie uosabiały wymarzony mit, który w okresie największych sukcesów gwiazd stał się odpowiedzią na ówczesne zapotrzebowanie widowni. Typ patetycznej piękności i rozpustnej złośnicy uruchamiał w widzach potencjał ukryty w zbiorowej podświadomości. Prawie każdy chciał wyglądać jak Joan i świntuszyć jak Mae. Efekt synchronizacji owych potrzeb wynikał ze zbieżnego dystansu – obie divy reprezentowały konkretną generację i środowisko. Kiedy nastąpiła wymiana pokoleń, w ich karierze nastąpił impas. Na widnokręgu kina pojawiały się nowe mity.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.