"Sklep dla samobójców" - recenzja

Musicalowym „Sklepem…” debiutuje w kinie animowanym ceniony reżyser Patrice Leconte. Twórca nominowanej do Oscara „Śmieszności” odtwarza nastrój miasta czasów kryzysu. Jego szarość, stagnację, zniechęcenie. Ekran pełen jest ludzi samotnych i opuszczonych. Zmęczonych dźwiganiem do pracy wciąż tej samej teczki i bezsensownym przedzieraniem się przez pustkę rytuałów codzienności. W ekranowej metropolii samobójstwo na własną rękę jest zakazane. Tytułowy przybytek to jedyna nadzieja na przerwanie pasma cierpień. Ale właśnie w smutnej rodzinie prowadzącej smutny sklep urodzi się dziwne dziecko. Uśmiechnięte. Podejrzanie szczęśliwe. – W trudnych czasach rolą artystów jest poszukiwanie nadziei. Wskazywanie rzeczy, dla których warto zagryźć zęby i trwać – mówi mi Patrice Leconte. 66-letni artysta z przyprószonymi siwizną włosami, w delikatnych okularach i pomarańczowym swetrze nie przestaje się śmiać. Dotąd portretował w swoich filmach ludzi nękanych przez psychiczne choroby, poranionych, przytłoczonych rzeczywistością. Grały u niego gwiazdy kina francuskiego – Fanny Ardant, Sandrine Bonnaire, Daniel Auteuil. Teraz, kręcąc „Sklep dla samobójcow”, sięgnął po technikę animacji.

– „Sklep dla samobójców” jest lekką historią, która rozgrywa się w mrocznej rzeczywistości – tłumaczy. – Nie mogłem zrobić z niej filmu aktorskiego. Byłby zbyt przytłaczający, posępny i jednowymiarowy. Zabiłby radość, którą przecież chciałem tchnąć w widza. Podobną drogą idzie ostatnio coraz więcej twórców. Animacja pozwala wziąć rzeczywistość filmu w nawias, wyostrzyć ją, przedstawić z większą dozą wyobraźni. Odziera obraz z dosłowności, stawiając przed widzem krzywe zwierciadło, w którym może się przejrzeć. Dlatego coraz częściej wychodzi z niszy, w której tkwiły wybitne dzieła polskiej szkoły, braci Quay czy autorów francuskich.