Giuseppe Piccioni nie przypomina członków Stowarzyszenia Umarłych Poetów. Zamiast produkować patetyczne wierszydła, włoski twórca woli raczej się zagłębić w prozę codzienności. Dlatego wydaje się zdolnym uczniem Laurenta Canteta i uważnym widzem jego świetnej „Klasy”.
Tytuł „Czerwony i niebieski” stanowi nawiązanie do kolorów, których nauczyciele w Italii używają do poprawiania prac swoich podopiecznych. W rzeczywistości film Piccioniego mieni się całą gamą barw i odcieni. Reżyser umiejętnie zaciera granice między humorem a tragizmem, optymizmem a goryczą. Przy okazji zdradza także talent do konstruowania wyrazistych postaci. Grono najważniejszych bohaterów „Czerwonego i niebieskiego” stanowią: idealistyczny nauczyciel, skrupulatna dyrektorka oraz starzejący się belfer. Piccioni opiera się pokusom nachalnego moralizatorstwa czy pogoni za tanią sensacją. Zamiast tego stawia na dyskretną obserwację, której rezultaty okazują się jednak zaskakująco wyraziste. Surowo wypada ocena współczesnego włoskiego społeczeństwa dokonana z perspektywy sędziwego historyka sztuki. Profesor Fiorito nie szanuje nie tylko swoich podopiecznych, lecz także ich rodziców, którzy dają popis arogancji, bezmyślności i braku ogłady. Sekwencja konfrontacji belfra z ojcami jego najsłabszych uczniów stanowi prawdziwy klejnot złośliwej ironii.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.