„Witaj w klubie” nie miało większych szans na tegoroczne Oscary w głównych kategoriach, ale nagrody aktorskie dla Matthew McConaugheya i Jareda Leto były w zasadzie formalnością.
Nie od dziś wiadomo, że w Hollywood najlepiej drastycznie schudnąć, przytyć, zbrzydnąć, postarzyć się, ewentualnie zmienić płeć. W przypadku „Witaj w klubie” wszelkie wymagania zostały spełnione z nawiązką. Sam film wydaje się jednak propozycją wykoncypowaną, dostrojoną pod nagrody i powszechne uznanie. Tak zwany ważny temat, brawurowe role, żadnych formalnych eksperymentów. Czuję fałsz.
Jean-Marc Vallée, twórca wspaniałego „C.R.A.Z.Y”, wraca do połowy lat 80., apogeum śmiertelnego żniwa AIDS. O tym, że wirus HIV może być artystyczną sublimacją również w kinie, przekonał nas Mike Nichols w genialnym miniserialu „Anioły w Ameryce” na podstawie sztuki Tony’ego Kushnera przeniesionej do polskiego teatru przez Krzysztofa Warlikowskiego. „Witaj w klubie” to zdecydowanie skromniejszy kaliber. Oglądamy bezpieczne, nieantagonizujące kino popularne, nakręcone i zagrane w zgodzie ze standardami Hollywood głównego nurtu. Historia jest prawdziwa. Vallée pokazuje chorych na AIDS traktowanych jak króliki doświadczalne oraz szansę na szybki zysk dla ogromnych koncernów farmaceutycznych. Na nieprzyjemnym tle poznajemy nosiciela HIV, bezczelnego kowboja Rona Woodroofa, którego choroba wcale nie zmusiła do rezygnacji. Charyzma postaci buduje suspens filmu. Woodroof nie był ani zniewieściałym gejem, ani przerażonym chorym. W interpretacji McConaugheya to mocny, męski typ, wcześniej sybaryta i homofob, śmiejący się lekarzom w twarz. Usłyszawszy wyrok śmierci, po prostu się z nim nie zgodził. Kilka lat później stał na czele zorganizowanej grupy medycznego wsparcia dla chorych. W filmie Jeana-Marca Vallée najciekawsze są marginesy.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.