"Co jest grane, Davis?": Malownicza porażka

Opowieść o nieprzystosowanym do swoich czasów artyście przypomina bardziej stonowaną wersję ekscentrycznego „Bartona Finka”. W obu filmach na drodze do sukcesu bohaterów stają postacie grane przez tego samego aktora – Johna Goodmana. o ile jednak w „Bartonie Finku” stały współpracownik braci wcielał się w przybysza z piekła rodem, o tyle w „Co jest grane, Davis?” reprezentuje już tylko namacalne okrucieństwo show-biznesu. opowiedziana w filmie historia niespełnionego muzyka jest – jak przystało na Coenów – zjadliwie ironiczna, ale też zaskakująco czuła. Choć reżyserzy u szczytu sławy postanowili przyjrzeć się losom aspirującego nieudacznika, w ich postawie nie ma śladu protekcjonalnej wyższości. Zamiast tego twórcy „Big Lebowskiego” sportretowali Llewyna Davisa z największą empatią, jaką jeden artysta może okazać drugiemu. także dlatego „Co jest grane…” zasługuje na miano najlepszego filmu ostatnich miesięcy obok „Wielkiego piękna” Paola Sorrentina.

Skromne dzieło Coenów i rozbuchana wizja włoskiego mistrza pozornie nie mają ze sobą wiele wspólnego. W rzeczywistości jednak łatwo wyobrazić sobie Llewyna i Jepa Gambardellę z „Wielkiego piękna” na wspólnym, niekończącym się spacerze. Gdyby mężczyźni wdali się w rozmowę, z pewnością toczyłaby się ona w języku melancholii. Jep bez trudu zdobył pozycję w światku artystycznym, lecz utracił z oczu życiowy cel. Llewyn – odwrotnie – wydaje się przepełniony pasją, której nie potrafi zamienić w zawodowy sukces. W obu przypadkach rezultatem życiowych rozterek staje się jednakowe poczucie czekającej na wypełnienie pustki.