"Masz talent"" - recenzja

Chociaż „Masz talent” opiera się na zużytej przez kino formule spod znaku „dąż do spełnienia marzeń za wszelką cenę”, film nie trzyma sie ogranych standardów. Powiew świeżości da się wyczuć w obranej przez reżysera formie. Mimo że scenariusz jest inspirowany biografia Paula Pottsa, laureata pierwszej edycji programu „Mam talent” w Wielkiej Brytanii, za nic ma realizm. W tym wypadku nie jest to wada. Dzięki przerysowaniom twórcy udało się bowiem z powodzeniem pożenić dramat i komedię, dwa nieodłączne składniki ludzkiego losu.

Filmowego Paula (w przyjemnej interpretacji Jamesa Cordena, znanego z serialu „The Wrong Mans”) najlepiej określa właśnie epitet „ludzki”. To przeciętniak, który mierzyć się w życiu musi z szarą codziennością – nudną pracą i nieprzyjemnymi okolicznościami przyrody industrialnej Walii. W towarzystwie proletariackiej braci próżno mu szukać interlokutorów do rozmowy o jedynej pasji – operze, w której zresztą jako śpiewak chciałby zrobić karierę. Cóż – nie takie dziury obradzały już w talenty, dlaczego więc i Paul nie miałby dostać szansy, by stać się bożyszczem milionów? Po bardzo udanym, podszytym melancholią „Wielkim roku” David Frankel kontynuuje opowiadanie o pasji jako jedynym i najważniejszym motorze napędowym człowieka. Reżyserowi nie udaje się przy tym uniknąć pewnej trywializacji: kiedy jego bohater w wyniku wypadku traci głos, automatycznie popada w depresję; kiedy zaś może wydobyć z gardła ukochane dźwięki, zdobywa dziewczyńskie serca i zaskarbia sympatię lokalnej społeczności, dotąd traktującej go jako pokracznego grubaska. Miłość Pottsa do śpiewu jest w filmie tak wielka, że przyćmiewa uczucia, którymi darzy rodziców, a nawet żonę.