Ian McEwan "Słodka przynęta" - recenzja

Pierwsze strony wydają się powieścią dla kobiet, o kobiecie, pisaną przez nią. Ostatnie zmieniają ten odbiór zupełnie i zachęcają, żeby zacząć czytać od nowa. To powieść układanka, niekończąca się zabawa perspektywami. Przez wszystkie strony można powtarzać pytanie, kto opowiada, kto jest w centrum opowieści, do kogo ona należy. Co w historii szpiegowskiej jest naturalne, na miejscu, jak najbardziej sensowne. Choć prawdopodobnie do zbudowania tajemniczości wystarczyłaby sama postać Sereny Frome – dziewczyny, która ma prawie wszystko, jednak za mało, żeby być spokojną. Dlatego wchodzi do świata, który jej zdaniem może dać pełnię przeżyć. Po próbie znalezienia dla siebie właściwego miejsca na uniwersytecie, po gorącym, ale ostatecznie nieudanym romansie, przechodzi rekrutację do brytyjskich służb specjalnych, żeby tam wpływać na intelektualistów.

Jesteśmy w latach 70. ubiegłego wieku w Anglii – „Time of my life”, mówi McEwan. To najważniejszy czas w jego życiu; o powieści, która oddałaby jego charakter, myślał długo. Zanim się ukazała, „New Yorker” opublikował opowiadanie McEwana, które można uznać za szkic „Słodkiej przynęty”. Młoda studentka w 1972 r. zostaje zwerbowana do MI5 przez profesora Cambridge. „Chciałem wrócić do próby zrozumienia nastrojów zimnej wojny – mówił autor w wywiadzie udzielonym tygodnikowi. – I nie chodziło mi tylko o paranoję związaną z bronią nuklearną, podejrzliwością, ale też o sferę kulturalną. Przypomniałem sobie, że CIA przelewało miliony dolarów na działania w kulturze. Zorganizowali festiwal muzyki atonalnej w Paryżu, finansowali eksperymentalne wystawy. Wszystko po to, by przekonać Europę, że Stany Zjednoczone to potęga kulturalna, nie imperium oparte wyłącznie na pieniądzach i przebiegłych pustych głowach. Pamiętając o tym, zapragnąłem stworzyć historię miłosną z uwzględnieniem metod działania MI5”.