"Wszyscy byli odwróceni": Falstart z Hłaską

Informacja, że pod przewodem Michała Zadary skrzyknęła się grupa artystów, którzy chcą robić coś swojego poza wielkimi teatralnymi instytucjami, a jedynie korzystając z ich wsparcia, pozwalała liczyć na zdarzenia niepowszednie. W dodatku w grupie znalazły się postaci istotne – scenograf Robert Rumas, kompozytor Jan Duszyński, aktorka i reżyserka Barbara Wysocka, no i sam Zadara, przeplatający ostatnio spektakle świetne („Wielki Gatsby” w Bydgoszczy, „Aktor” w Narodowym) ze skleconymi naprędce i zgoła niepotrzebnymi.

Centrala zadebiutowała głośnym już projektem Zadary i Wysockiej „Chopin bez fortepianu”, który po jednym czy dwóch krakowskich pokazach zyskał miano sensacji, a niedługo zostanie pokazany w Warszawie podczas festiwalu „Chopin i jego Europa”. Adaptacja Hłaski to drugie przedsięwzięcie grupy. Przyciąga uwagę choćby obsadą, bo znaleźli się w niej aktorzy na co dzień niemający okazji się spotykać. Oskar Hamerski grał u Zadary („Aktor”) i Wysockiej (w świetnym „Lenzu”) w Narodowym, Arkadiusz Brykalski spotkał się z nim w gdańskim Wybrzeżu, a dziś należy do zespołu Starego Teatru w Krakowie. Anna Cieślak zamieniła Kraków na Warszawę, gra w Teatrze Polskim w odległych zwykle od eksperymentu konwencjach. Jeszcze Edward Linde- -Lubaszenko, Barbara Wysocka jedynie jako aktorka (niezmiernie cenię jej reżyserie – „Filokteta” w Polskim we Wrocławiu, wspomnianego „Lenza”, „Medeamaterial” w Operze Narodowej) oraz młodzi Mateusz Janicki i Michał Kruk. Zestawienie frapujące. Dawało nadzieję, że artyści ci w Centrali znajdą świeżość, której czasami brakuje na szacownych scenach. Poczują wolność, by uderzyć mocno i powiedzieć coś od siebie, bez trzeciego dyrektorskiego oka. Po premierze „Wszyscy byli odwróceni” wiadomo już, że owego dodatkowego spojrzenia zabrakło. Nie sądzę, by w macierzystych teatrach Cieślak czy Hamerskiego dopuszczono do premiery.