"Felix Austria": Świat z pogranicza prozy Brunona Schulza i Josepha Rotha

Niepotrzebnie i zbyt gorliwie przy każdej okazji przedstawia się w Polsce Sofiję Andruchowycz jako córkę Jurija Andruchowycza i żonę Andrija Bondara. Autorka „Kobiet ich mężczyzn” i „Siomgi” jest pisarką o niezależnej osobowości twórczej, czego dowiodła już na początku swojej kariery. Jej ostatnia powieść „Felix Austria” tylko to potwierdza. Jeśli jest jednak coś, co twórczo łączy Sofiję z jej ojcem, to silne poczucie korzeni i miłość do rodzinnego Iwano-Frankiwska (dawniej: Stanisławowa). Najnowsza powieść Sofiji Andruchowycz jest sentymentalną podróżą do Stanisławowa z czasów Cesarstwa Austro-Węgierskiego. Trafiamy do Galicji z pogranicza prozy Brunona Schulza i Josepha Rotha. Sofija Andruchowycz pokazuje Stanisławów z końca XIX wieku jako miasto wielu kultur, nacji i religii. Bezbłędnie oddaje koloryt ówczesnej Galicji, pozwala czuć smaki, słyszeć uliczny gwar. To świat, w którym konserwatywna mieszczańskość trwa w swych niezachwianych ramach, choć ludzkość niespodziewanie zaczyna ulegać fascynacjom psychoanalizą, mesmeryzmem, spirytyzmem. Stałość, solidność i przewidywalność sygnowane pieczęcią Franciszka Józefa przy jednoczesnej tęsknocie za tajemnicą, mrokiem, mistycyzmem. Wszystko to unosi się w powietrzu.