"Yves Saint Laurent" - neurozy w świecie mody

Niby o zmarłych nie mówi się źle, ale w tym wypadku warto było zrobić wyjątek. To mroczna strona Yves’a Saint Laurenta domaga się drobiazgowej analizy. O jasnej wiemy już sporo, choćby z dokumentu „Szalona miłość”, w drodze na nasze ekrany jest też kolejna opowieść o projektancie, która miała swoją premierę na zakończonym właśnie festiwalu w Cannes. Powstające filmy o wielkim kreatorze mody ograniczone są cenzurą Pierre’a Bergé, wieloletniego partnera Laurenta. Choć z pozoru wydaje się, że to dzięki niemu docieramy do tajemnic skrywanych przez YSL, czuć, że spory obszar pozostaje przez niego kontrolowany.

Biografia Jalila Lesperta jest zbyt grzeczna. I nie chodzi wyłącznie o wygładzanie rys i pęknięć na portrecie Laurenta, lecz także o kontekst, w którym film został osadzony. Chociaż homoseksualna relacja Laurenta i Bergé rozwija się w latach 60. XX wieku, nikt nie ma z nią problemu. Za normę przyjmują ją przyjaciele bohaterów, ich koledzy z pracy, a nawet algierska rodzina. Przez dwie godziny projekcji nie uświadczymy na ekranie aktów homofobii. Ot, Francja nowoczesnością i tolerancją stoi, nic to, że w rzeczywistości Laurent doznał załamania psychicznego po tym, jak w wojsku został brutalnie odrzucony przez żołnierzy, piętnujących jego orientację. To fałszywy obraz, który rzutuje na wiarygodność przedstawionej tu historii. Ta jest zresztą najciekawsza w chwilach, kiedy jej bohater nie radzi sobie z kotłującymi się w nim emocjami. Przejmująco wypadają sceny, kiedy musi pokonać chorobliwą nieśmiałość i wyjść na wybieg na oczach tłumnie zgromadzonych krytyków i projektantów. Jego neurozy wypadają przekonująco w interpretacji Pierre’a Nineya, który łączy psotność dziecka z bezwzględnością zadziornego megalomana. Ekranowemu Laurentowi ma się ochotę na zmianę spuścić lanie albo zmierzwić czuprynę.