Kisielizmy stanowiły jeden z elementów kodu, którym porozumiewała się inteligencja, niektóre weszły do języka codziennego. Sam Kisiel tłumaczył, że robił felietonowy „szum” z przekonania, że satyra i sprzeciw są koniecznym elementem narodowego życia.
W Warszawie upał jak ch...”. Felieton „Wyjechałem do Pragi”, w którym Stefan Kisielewski w żołnierskich słowach zrecenzował aurę w stolicy Polski, nie ukazał się drukiem. Kisielowi tym razem nie udało się zmylić cenzora. Funkcjonariusz (słusznie) wydedukował, że „ch...” nie jest reakcją na nękający warszawiaków tego lata tropikalny skwar, lecz środkiem stylistycznym uwypuklającym opisany w felietonie problem.
Kisielewski przyjechał do stolicy w celu załatwienia formalności związanych z wyjazdem na delegację do Pragi. Na miejscu okazało się jednak, że nie figuruje na liście gości. Próbując wyjaśnić zagadkę, niczym bohater Kafki antyszambruje więc po kolejnych urzędach, gdzie obficie „wyondulowane” zastępy niekompetentnych sekretarek odsyłają go z kwitkiem. W końcu zdesperowany Kisiel jedzie na warszawską Pragę, żeby ukoić zszarpane nerwy w jednej z tamtejszych spelunek przy wódce pitej pod raki w śmietanie. Tym tekstem większość czytelników mogła się rozkoszować dopiero w 1972 roku. Paryski „Editions du Dialogue” opublikował wtedy autorski wybór felietonów Kisielewskiego, który stał się podstawą niniejszej edycji, wydanej przez oficynę Prószyński i S-ka. „Wyjechałem do Pragi” to esencja stylu Kisiela. Autor „Sprzysiężenia” ogłaszał felietony na łamach „Tygodnika Powszechnego” w latach 1945– 1989 z przerwami (od 1953 do 1956 roku w związku z zawieszeniem wydawania pisma, w latach 1968–1971, kiedy trafił na indeks, oraz w czasie stanu wojennego).
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.