Wu-Tang Clan. Legenda rapu powraca

Nie wiem, czy ktoś z was zobaczył ostatnio kometę. Jeżeli tak, to znaczy, że sprawdzają się słowa RZA, lidera Wu-Tang Clan, że wydanie każdego nowego albumu jego składu poprzedzi pojawienie się komety. Te słowa wypowiedział w połowie lat 90. i miał wtedy prawo do tak wyniosłych stwierdzeń. Wu-Tang Clan byli po wydaniu jednej z najważniejszych płyt w historii rapu „Enter The Wu-Tang (36 Chambers)”. Ich debiut z 1993 roku odmienił gatunek.

Politycznie zaangażowanych Public Enemy wymiatał wtedy skutecznie ze sceny gangsterski klimat w oparach marihuany kreowany chociażby przez Snoop Dogga. Wu-Tang Clan zaproponowali ambitniejsze teksty ponad typowe narkotyczno-kobiece opowieści. Muzycznie nie byli tak agresywni, jak Public Enemy, ani kalifornijsko g-funkowi. Muzykę Wu-Tang Clan RZA nazwał tak: „wykop i werbel, i klakson, i uderzenie, i muśnięcie, i krzyk”. Ich beaty były dość surowe, ale do tego pełne inspiracji muzyką filmową, kulturą azjatycką (kung-fu), komiksami, science fiction. Ten eklektyzm i wydeptanie nowej rapowej drogi wywindowały ich na wysokie miejsce Billboardu. Krążek otrzymał znakomite recenzje, ciągle ląduje w zestawieniach najważniejszych płyt w historii muzyki. Największa w tym zasługa RZA, ale przecież nie nagrał krążka sam. Swoim rapem zachwycili tu m.in. Method Man (najmłodszy z członków Wu), Ghostface Killah, GZA i Ol Dirty Bastard, który odszedł 10 lat temu po przyjęciu zabójczej dawki kokainy i środków przeciwbólowych. To jednak RZA wymyślił nazwę, logo, nawet ksywy członków składu, a do tego mitologię grupy inspirowaną wschodnimi sztukami walki. GZA tłumaczył w jednym z wywiadów: „Jesteśmy lirycznymi wojownikami. Nazwaliśmy się Wu Tang bo nasze języki są ostre jak miecze”.