Do Blondie bardziej pasuje mój wygląd, nie materiał na płycie – mówi o swoim nowym krążku „Distant Lover” francuska wokalistka i aktorka Emmanuelle Seigner.
Kiedy po przesłuchaniu płyty „Distant Lover” szukałem określenia pasującego do tego materiału, na pani Twitterze znalazłem zdanie: „Debbie Harry meets French Touch”. Zgodzi się pani z takim skrótowym myśleniem o swoim trzecim w ogóle, a drugim solowym krążku?
To bardzo pochlebne, bo uwielbiam Debbie, ale moje inspiracje były nieco inne. Sięgają na przykład amerykańskiej, żeńskiej kapeli z lat 70. The Runaways, grających później Jesus And Mary Chain ze Szkocji czy nowojorskiego The Strokes. Do Blondie bardziej pasuje chyba mój wygląd, nie materiał na płycie.
Najpierw, nagrywając pierwszą płytę z Ultra Orange, pokazała się pani z rockowej strony, później na solowej płycie „Dingue” rządził delikatny pop. „Distant Lover” jest jeszcze inne.
To wynik tego, że ja cały czas poszukuję swojego miejsca w muzyce. To dla mnie wciąż nowe medium, choć tak naprawdę chciałam to robić od dziecka, tylko nie spotkałam odpowiednich ludzi. Do czasu pracy z Ultra Orange. Praca z nimi była świetną nauką, ale musiałam dopasować się do ich garażowego retro stylu. Druga płyta, czyli moja pierwsza solowa, to wynik pewnego układu, współpracy z wytwórnią. Oni bardzo nalegali, bym nagrała ją po francusku, tak dużo łatwiej wypromować ją na tamtym rynku, puszczać w radiu. Ale to też nie do końca byłam ja, wciąż szukałam stylu. Kiedy trzy lata temu poleciałam do Nowego Jorku, dogadałam się z producentem Adamem Schlesingerem i wreszcie mogłam zrobić to, co uważałam za swoje. Tym krążkiem chyba znalazłam swój muzyczny język.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.