„Wiedeńska gra” nie jest powieścią doskonałą. Widać w niej jeszcze błędy i niedociągnięcia początkującej wówczas pisarki.
Kiedy Carla Montero wydała swoją „Szmaragdową tablicę”, krytycy chętnie porównywali jej powieść z książkami Dana Browna. Porównanie to niezbyt szczęśliwe i dla hiszpańskiej pisarki krzywdzące. Montero jest daleka od chwytliwych trików, potrafi za to stworzyć pełnokrwistą opowieść. Kreuje wiarygodnych bohaterów, imponuje dbałością o detal, z jaką odwzorowuje realia historycznych epok. „Szmaragdowa tablica” była wciągającą opowieścią o tajemniczym obrazie, którego chorobliwie pożądał Hitler, a zarazem fascynującą historią miłosnego trójkąta.
W „Wiedeńskiej grze” przenosimy się w czasy poprzedzające wybuch pierwszej wojny światowej i poznajemy tajemniczą Isabel, młodą Hiszpankę, która wdaje się w niebezpieczne relacje z zamożnymi arystokratami. W tle są oczywiście zagadka i tajemnicza organizacja, odprawiająca osobliwe rytuały. „Wiedeńska gra” nie jest powieścią doskonałą. Widać w niej jeszcze błędy i niedociągnięcia początkującej wówczas pisarki. Pociąga klimat belle époque, oddany tu z wielką starannością.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.