Baz Luhrmann uwielbia wystawne dekoracje i inscenizacyjny przepych. „Wielki Gatsby” w jego reżyserii zmieni się w dekadencką imprezę.
Morze szampana, fajerwerki, wystawne stroje, dzika orgia barw i ścieżka dźwiękowa z utworami najbardziej wziętych współczesnych artystów z Jayem-Z i Jackiem White’em na czele. Jakby tego było mało, efekty 3D i Leonardo DiCaprio w roli tytułowej. Gdy będziemy zamykać ten numer, „Wielki Gatsby” w reżyserii Baza Luhrmanna zadebiutuje przed publicznością festiwalu w Cannes. Wiele od tego pokazu zależy. To na Lazurowym Wybrzeżu rozstrzygnie się, czy krytyka uzna popowo- -postmodernistyczną adaptację powieści Francisa Scotta Fitzgeralda za arcydzieło, czy pokaz kiczu i tandety. Stawka jest wysoka.
Canneński festiwal sporo znaczy dla samego Luhrmanna. Nie tylko dlatego że na Riwierze Francuskiej Fitzgerald napisał znaczną część swojej legendarnej powieści. Cannes zawsze bywało przychylne reżyserowi, którego kino od lat wzbudza skrajne emocje – od zachwytów po dezaprobatę. Kiedy w 1992 r. blisko 30-letni wówczas reżyser nakręcił swój debiutancki film „Roztańczony buntownik”, za oceanem poniósł spektakularną klęskę. Barwna opowieść o tancerzu outsiderze, bardziej niż film przypominająca teatralną maskaradę, większości dystrybutorów wydawała się niezrozumiałym dziwadłem, na którym nikt nie spodziewał się zarobić. I być może dziś nie byłoby całej pompy wokół „Wielkiego Gatsby’ego”, gdyby Luhrmann nie zdecydował się zgłosić swojego filmu do konkursu młodych talentów w Cannes. To tamtejsza publiczność przyjęła „Roztańczonego buntownika” z entuzjazmem, otwierając tym samym drogę do dalszej kariery reżysera.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.