Książki

Autobiografia brytyjskiej pisarki Jeanette Winterson "Po co ci szczęście, jeśli możesz być normalna" to opowieść o dojrzewaniu i marzeniach związanych z literaturą.

"Historia pewnego małżeństwa. Listy Bronisława Malinowskiego i Elsie Masson" to także wysokiej próby literatura fantastyczna, bo tak w czasach lapidarnych e-maili i SMS-ów należy nazywać sztukę ręcznego pisania wyrafinowanych wielostronicowych listów.

Murakami w "Zniknięciu słonia" pokazuje, jak łatwo oswojony świat może nam płatać figle. Miksując popkulturowe tropy z motywami kultury wysokiej, Haruki Murakami potrafi sportretować wyniszczającą ich egzystencjalną pustkę jak mało kto.

"Gaz do dechy" Johnsona czyta się intensywnie i z wypiekami, jak opowiadania Charlesa Bukowskiego.

Wielbiciele teorii spiskowych mogliby mieć z „Sejfu” doskonałą pożywkę, ale klucza w opisywanych przez Sekielskiego postaciach doszukiwać się nie należy.

W książce "Tymoszenko. Historia niedokończona" Maria Przełomiec nie odważyła się na wystawienie jednoznacznej cenzurki byłej premier.

Bator powraca w "Ciemno, prawie noc" do sprawdzonych literackich konceptów zaczerpniętych z dylogii, na którą złożyły się "Piaskowa Góra" i "Chmurdalia".

„Wiatr przez dziurkę od klucza” to ósma książka z powieściowego cyklu Stephena Kinga „Mroczna wieża”, ale chronologicznie umiejscowiona między tomem czwartym a piątym. Przyjemność z jej lektury nie jest jednak zarezerwowana wyłącznie dla wielbicieli serii.

Piosenkarka Agnieszka Chylińska napisała książkę dla dzieci. "Zezia i Giler" to opowieść o rodzienie Zezików, którą przedstawia czytelnikom 8-letnia Zezia...

Marcel Carné to jeden z gigantów światowego kina, ale – przynajmniej w Polsce – jest klasykiem zapomnianym.

Lektura „Księgi filmów...” zachęca do ponownego spotkania z twórczością Andrieja Tarkowskiego.

„Odrodzona” to literacki rewers szesnastoletniego fragmentu biografii pisarki (obejmuje lata 1947–1963). Nie jest zapisem w skali jeden do jednego.

"Prawdziwa królowa. Elżbieta II jakiej nie znamy" nie skupia się tylko na bohaterce, lecz ukazuje historyczne konteksty wydarzeń. Charakterystyczne jest choćby to, że sama Elżbieta pojawia się dopiero koło 70 strony, wcześniejsze poświęcone są genezie domu Windsorów.