Książki

Jaka to ulga: w zalewie popowej makulatury i niezobowiązującej celebryckiej paplaniny odnaleźć kilkanaście znakomicie poprowadzonych, inteligentnych i wnikliwych wywiadów umieszczonych w jednym tomie. Co rozmowa, to odkrycie.

„Brudne serca” Anny K. Kłys to książka wstrząsająca. Czy da się rozliczyć przeszłość, z której trudno cokolwiek zrozumieć?

„Pod Mocnym Aniołem” to jedna z najważniejszych książek o alkoholu – narkotyku zbawiennym dla literatury, śmiercionośnym dla literatów. Juruś, bohater powieści, to nadwiślańskie wcielenie doktora Jekylla i pana Hyde’a. Całkiem przyzwoity prozaik i publicysta, a jednocześnie menel, łachudra, mitoman i alkoholik.

Wprawdzie nie udało się z nominacją do Oscara za „Wałęsę. Człowieka z nadziei”, ale sezon na Wajdę trwa. Czy zresztą kiedykolwiek było inaczej?

Autobiografia Malali Yousafzai to fascynująca opowieść o dziewczynce, która nie bała się mówić w świecie niedającym kobietom prawa głosu.

Pasjonująca biografia Aleksandra Dumasa, ale nie tego, o którym myślicie – „Czarny hrabia” Toma Reissa to rzecz o najsłynniejszym ciemnoskórym żołnierzu w dziejach Francji.

– To miała być książka, której nie musiałbym szybko publikować. Pisałem ją dla własnej przyjemności – mówi Paweł Huelle. Właśnie ukazała się jego długo oczekiwana powieść „Śpiewaj ogrody”.

Czytając monografię Janusza Gajosa autorstwa Elżbiety Baniewicz, przypomniałem sobie zdanie Romaina Gary’ego z „Obietnicy poranka”: „Mądrość i Doświadczenie wyciągające dłoń do Młodości i Złudzeń”. W artystycznej sylwetce Gajosa znajdziemy wszystko.

Wreszcie dostajemy pełne wydanie „...Będzie gorzej” Jana Pelca, powieści, która w latach 80. zeszłego wieku wstrząsnęła czeską kulturą.

W szkatułkowej powieści „Śpiewaj ogrody” Paweł Huelle snuje rozważania o naturze sztuki i znów opowiada o wielokulturowym fenomenie Gdańska.

Piper Kerman, autorce "Dziewczyn z Danbury" się upiekło. Nie każdej osadzonej udaje się przekuć karę więzienia na bestseller i popularny serial.

Brytyjczyk William Boyd, w „Solo” ponownie przeniósł agenta 007 w lata 60. trzymając się chronologii (oraz biograficznych szczegółów) ustalonej przez Fleminga.

Napisana wspólnie z Ireną A. Stanisławską „Scenografia” jest czymś w rodzaju twórczej autobiografii Starskiego. Mistrz przeprowadza nas kolejno przez kolejne szczeble zaawansowania pracy scenografa – od pierwszej koncepcji filmu, poprzez dokumentację obiektów zdjęciowych, kooperację z pionem scenograficznym, ścisłą współpracę z kostiumografem czy dekoratorem wnętrz, po pracę na planie, efekty specjalne i komputerowe.

Po ożywionej aktywności wymuszonej przedświąteczną zawieruchą wydawcy, także ci komiksowi, zapadają w kilkutygodniowy zimowy sen. Ale na ten rok naszykowali dla nas sporo niespodzianek

Polski szlachcic, rewolucjonista, idealista, chrześcijanin w służbie zbrodniczego systemu – Feliks Dzierżyński był postacią ze wszech miar fascynującą. Właśnie ukazała się jego biografia pióra Sylwii Frołow.

Przed nami rok pełen literackich odkryć i niespodzianek, a w kolejce po najbardziej prestiżowe nagrody literackie powoli ustawiają się poważni konkurenci.

„Kapłan diabła”, zbiór tekstów rozproszonych Richarda Dawkinsa, jest może nieco chaotyczny, ale na pewno nie jest nudny. Bo Dawkins nigdy nie bywa nudny.