Książki

Ministerstwo Kultury ogłosiło tegoroczną listę dotacji na promocję czytelnictwa w Polsce. Wśród wspieranych finansowo przez MKiDN przedsięwzięć po raz kolejny nie uwzględniono Big Book Festivalu, organizowanego przez fundację „Kultura nie boli” – jedynego międzynarodowego festiwalu literackiego w Warszawie.

Dwie książki „Listy z teatru wojny 1940-1944. Galowa i Mysłakowska do Juliusza i Matyldy Osterwów" i "Leon Schiller w Polsce Ludowej 1946-1954” zaprezentowano w Teatrze Wielkim Operze Narodowej. Ich wydawcą jest Fundacja im. Leona Schillera, współwydawcą – Instytut Sztuki PAN.

„Byłam Eileen” wpisuje się w modę na kobiecy thriller psychologiczny – znacznie zresztą bliżej jest jej do anarchistycznej pomysłowości prozy Gillian Flynn niż do naiwnej głupoty „Dziewczyny z pociągu” Pauli Hawkins – ale ta konotacja nie wyjaśnia wszystkiego. Moshfegh ma świetne pióro i (bardzo) smoliste poczucie humoru.

Każdy z wierszy jest jak obraz składający się na niezwykłą całość. Utwory poetyckie autora „Matki Makryny” to nie tylko elegancja i zamiłowanie do klasycznych form, znajdziemy w nich również sporą dozę ironii i humoru.

„Jesteśmy ludźmi nowego pokolenia, ze źrenicami rozszerzonymi od efedryny. Regulujemy emocje za pomocą xanaxu i seksu. Naszymi zawodami zaufania społecznego są psychoterapeuta i barista” – twierdzi jeden z bohaterów „41 utonięć”.

W wieku 84 zmarł włoski pisarz, filozof i semiolog Umberto Eco. Szerokiej publiczności znany ze swej pierwszej powieści „Imię róży”, która doczekała się tez popularnej ekranizacji.

"Transformacja i rozwój” Stanisława Gomułki przypomina mi książkę „Oni” Teresy Torańskiej. W obu mamy opowieść dawnych decydentów, którzy nawet w krzyżowym ogniu pytań czują się w obowiązku uparcie bronić ideologii, która lata temu ich uwiodła.

Książka Howarda jest pozycją wyjątkową, ponieważ jako pierwsza w historii myśli urbanistycznej tak szeroko i kompleksowo omawia kwestię związku między komfortem mieszkania, zawodową samorealizacją, zdrowiem, potrzebą kontaktu z naturą i przynależnością do wspólnoty. Wszystkie te wartości były wówczas podlane radykalnym modernistycznym podejściem do projektowania, przekonaniem, że kształtując otoczenie, kształtować można nowego człowieka.

„Mam zawód leczący lęki – homeopatycznie, bo homeopatycznie, ale leczący” – mówi Jerzy Pilch w rozmowie z Eweliną Pietrowiak

Dlaczego Marek Kondrat porzucił aktorstwo, by zająć się winem? Czy zobaczymy go jeszcze na ekranie?

„Czasomierze” Davida Mitchella – osobliwe połączenie powieści obyczajowej z fantastyką i futurologiczną refleksją – wygrywają brawurową potoczystością świetnie napisanej prozy

Wieprzów Ordynacki istnieje naprawdę. Jak podpowiada internet, to wieś położona w województwie lubelskim. Ale w prozie Jacka Podsiadły nic nie może być pewne. Zmyślone nazwy geograficzne, postacie i tytuły książek funkcjonują na równych prawach z autentycznymi. Żart i powaga plączą się tu ze sobą bez żadnej reguły. Są szaleństwo, ułańska fantazja i prawdziwa radość pisania. Sam autor najchętniej posługuje się słowem „anarchia”. Precz z regułami – tworzenie to wolność.

Kiedyś mówić i myśleć o stolicy Polski było zdecydowanie łatwiej, bo „cała Polska budowała swoją stolicę”. Choć Warszawa była wspólnym symbolem Polaków, to zamieszkać w niej było trudno, bo limitowano liczbę meldunków, a chętnych na przeprowadzkę było jeszcze więcej niż dziś. Wtedy stolica to był wielki świat.

Co nowego wśród książek?

Zobaczyć Neapol i umrzeć? Raczej uciec z Neapolu i przeżyć – zdaje się sugerować Elena Ferrante, włoska pisarka, której cykl powieściowy o trudnej kobiecej przyjaźni robi zawrotną światową karierę