Film

„Dziennik z podróży”, dokument o Tadeuszu Rolkem to brzytwa, której chwyta się tonące polskie kino.

„Jak ojciec i syn” to smakowity okruch życia i opera mydlana, którą można by wystawić w mediolańskiej La Scali.

Tak jak wspomniane filmy Johna Watersa, dzieło Wnendta pozoruje skandal, by w rzeczywistości bawić, rozgrzeszać ludzkie słabości i zaskakiwać zakamuflowanym optymizmem.

Dzięki przypadkowemu zrządzeniu losu „Mandarynki” wchodzą na nasze ekrany bogatsze o ciekawy kontekst interpretacyjny.

Adam Hodges – autor serialu – maluje tu wszystko grubą krechą, dobrzy są faktycznie dobrzy, źli należycie źli, kobiety piękne, a młodzieńcy przystojni. Nie stroni też od gatunkowych klisz, operując nimi w pełni świadomie i opowiadając tym samym historię, której moglibyśmy słuchać i po stokroć.

„Eastern Boys” przekracza granice dokumentalnej rejestracji dworcowego życia. Cinema verite flirtuje z kryminałem, ten zaś łączy się z melodramatem.

Z „Gwiezdnymi Wojnami” związany jest największy model, jaki kiedykolwiek zbudowano z klocków LEGO. Pokazano go w zeszłym roku na placu Times Square w Nowym Jorku. Był to 13-metrowy X-Wing Starfighter, który ważył ponad 20 ton i został złożony z około 5,3 miliona elementów.

Turecki film został w tym roku nagrodzony Złotą Palmą na festiwalu w Cannes. Tak zadecydowało jury obradujące pod przewodnictwem nowozelandzkiej reżyserki Jane Campion.

W grudniu 1981 wybuchł stan wojenny, pół roku później w Hiszpanii rozpoczęły się Mistrzostwa Świata w piłce nożnej, wzięła w nich udział również drużyna z Polski. Jak miało się okazać, drużyna marzeń, prawdziwy dream team. Widzowie, oglądając przed telewizorami efektowne bramki Bońka i Smolarka, popisy Laty czy Młynarczyka, separowali się od rzeczywistości za oknem.

Xavier Dolan szuka własnego języka, ciągle się rozwija. „Tom” jest wciąż niedoskonałym, ale zdecydowanie najciekawszym tytułem w filmografii reżysera.

Reżyserem zapragnął zostać po obejrzeniu „Gwiezdnych wojen”, filmowe szlify zbierał, pracując w telewizji, wreszcie kilka lat temu zadebiutował niskobudżetową „Strefą X”. Dziś kręci blockbustery. Brytyjski filmowiec Gareth Edwards opowiada nam o pracy nad „Godzillą”.

Nie trzeba było wszystkich najbardziej prestiżowych nagród świata (z Oscarem i BAFTA włącznie), by wiedzieć, że Paolo Sorrentino jest dziś jednym z największych reżyserów filmowych świata.

Sześćdziesiąt lat po swoim debiucie król potworów wraca na ekrany kin. Efekt chwilami jest imponujący, ale fani Godzilli będą tęsknić za aktorami w gumowych kostiumach.

„Szukając Vivian Maier” to nostalgiczna ballada o spóźnionej eksplozji pewnego talentu.