Film

W lubelskim skansenie rozpoczęły się zdjęcia do filmu ''Wołyń'' Wojciecha Smarzowskiego. Pogoda sprzyja kilkusetosobowej ekipie aktorów, statystów i techników.

Temat „Co się zdarzyło Baby Jane?” jest stary jak kino: miłość i nienawiść. Ściślej zaś, nienawiść w cieniu kina, bo rzecz dotyczy aktorek

Twórcy „W drodze do Jah” zbaczają z utartych ścieżek. Dokument Noela Dernescha i Moritza Springera analizuje charakter muzyki reggae w sposób daleki od stereotypów. Niemieccy reżyserzy dostrzegają w tekstach kolejnych piosenek wiele aluzji do społecznych problemów Jamajki. W trakcie podróży po karaibskiej wyspie Dernesch i Springer przyjmują perspektywę przybyszów z zewnątrz, ale obecność Gentlemana i Alborosie – europejskich muzyków, którzy poznali jamajską rzeczywistość od podszewki – dodaje filmowi wiarygodności.

Dla Rosołowskiego i Niewiery abchaska społeczność stała się synonimem wykluczenia pomimo najszczerszych chęci asymilacji. Katalizatorem zarówno otwarcia, jak i zamknięcia jest w filmie Rafael. „Tutaj jest moja ojczyzna” – podkreśla wielokrotnie. Jest ministrem sportu Abchazji, ale trudno wyobrazić sobie znaczące sukcesy sportowe mikroskopijnego kraju na arenie międzynarodowej.

„Porwanie Michela Houellebecqa” jest dokumentalnym żartem, który zapewne rozweseli nawet największego mruka

Pewnego razu za oceanem skromny księgowy z Georgii rzucił słupki i liczydła i zabrał się do pisania fantastyki. Jego „Więzień labiryntu” okazał się hitem

Słowem na „M” w filmie Michaela Dowse’a jest moda. To modny film z popularnymi aktorami, przebojowymi piosenkami i aktualną w kinie tendencją do zadawania pytania o to, czy powinniśmy kibicować zdradzie.

„Miasto 44” to kino pełną gębą. Dowód na to, że polski Hollywood nie musi być wcale ironiczną utopią

Zaskoczenia nie było. Główną nagrodę 39. Festiwalu Filmowego w Gdyni zdobył faworyt - film "Bogowie" w reżyserii Łukasza Palkowskiego, opowiadający o Zbigniewie Relidze. Produkcja zwyciężyła w kategorii "najlepszy film".

„Buntownik bez powodu” idealnie trafił w zbiorową podświadomość i do dziś pozostaje aktualny, niezależnie od kolejnych rewolt, rebelii i skandali

„Zostań, jeśli kochasz” zakrawa na reklamówkę powstałą na zamówienie amerykańskiej służby zdrowia. Jeśli tamtejsze szpitale wyglądają tak, jak ten zaprezentowany w tym filmie, to w USA naprawdę opłaca się chorować.

„Gdybym tylko tu był” to film, jaki już niejeden raz widzieliśmy. Klasyczna sundance’owa produkcja, równo mierząca humor – chwilami naprawdę wysokiej próby – i wzruszenia, zderzająca banalne prawdy o życiu z kilkoma całkiem mądrymi spostrzeżeniami, może zbyt często balansująca na granicy kiczu, ale równoważąca to barwną galerią drugoplanowych postaci (z granym przez Josha Gada bratem Aidana na czele).

Francuski reżyser cofa się w czasie do początków XX wieku, ale ta podróż okazuje się męcząca, uciążliwa i odbyta w nieciekawym towarzystwie. Schematyczność postaci i banalność intrygi uderza tym bardziej, że zostaje skontrastowana z wizualnym przepychem i scenograficzną dbałością o realia epoki.