Alan Turing. Kim naprawdę był bohater „Gry tajemnic”?

Wybitny matematyk, który bezpośrednio przyczynił się do złamania kodu Enigmy, do systemu edukacji podchodził cokolwiek nonszalancko. Zupełnie nie przykładając się do codziennych zajęć (jak tłumaczył, omawiany na lekcjach materiał był dla niego zbyt prosty), bez przeszkód sięgał po laury na olimpiadach, a z egzaminów wychodził z najlepszymi ocenami, wzbudzając konfuzję nauczycieli. Ten ekscentryczny chłopak zmienił bieg II wojny światowej, ale nigdy nie zdołał zaadaptować się do warunków i reguł, według których funkcjonowało społeczeństwo. Mimo zasług skazany został na kastrację chemiczną, popełnił samobójstwo w wieku 41 lat.

Była w osobie Turinga nutka szaleństwa, były też nutki autyzmu i dziwnej artystycznej wolności. Jego ograniczenia stawały się w pewnym sensie jego siłą, zaś jego nieprzeciętny intelekt więził go w ramach – towarzyskich i społecznych. Nie chcąc tracić czasu na zawiązywanie przyjaźni, żył chłopak jak outsider. Prześladowany przez kolegów z internatu, wiedział, że żyje, żeby wypełnić pewną misję, o czym świadczyło wiele znaków już w jego młodości. Znakomity biograf Turinga Andrew Hodges zwraca uwagę na multum czynników, jakie pojawiały się w życiu Brytyjczyka, i które – przy odrobinie poszanowania dla mistycyzmu czy astrologii – powinny zostać tak właśnie odczytane. Kiedy w liczącej prawie 800 stron kolubrynie czytamy o przepowiadającej Turingowi świetlaną przyszłość Cygance, wiemy, że jej obecności w życiu młodego chłopca nie można uznać za przypadkową. Chociaż Turing jako pierwszy wykluczyłby jej wpływ na dalsze swoje losy, trudno zapomnieć o jej proroctwie pojawiającym się w książce mimochodem, a jednak dającym się zapamiętać na wiele kolejnych kartek lektury.